غلامحسين رضانژاد

41

تمهيد المبانى يا تفسير كبير بر سوره سبع المثانى

آن رفتار كرده وهركس در حدّ خود بكمالى متصوّر نائل آيد ، والبتّه چنين انساني جز أنبياء ورسل نبوده واين بزرگواران بويژه خاتم وأكمل آنان ، يعنى سرور كائنات ومفخر ممكنات ، حضرت محمّد بن عبد اللّه ( ص ) مأموريّتى الهى ومستقيم در رهبرى آدميان از مبدء بمعاد داشته ولزوما مسئلهء نبوّت ورسالت مطرح گرديده وبا توجّه بدين مسئله ، بايد دين أو بوسيلهء پاكانى معصوم ، همانند ائمّه شيعهء اثنى عشرى ترويج وروشنگرى شود ، تا طريقهء حقّه ومذهب منتهى بحضرت حقّ كه مبدء وجود ونمود است ؛ تا قيام قيامت برپاى ماند وبهمين ملاحظه پس از نبوّت ، مسئلهء امامت مطرح است ، وگرنه ايجاد شبهات واختلافات فرقه‌هاى مذهبي ، موجب از بين رفتن أصول وفروع حقيقي دين اللّه گرديده وهمانند روزگار منحوس ما ، هر ناكسى بدعوى ديانت وترويج مذهب حقّ ، بخودنمايى وجمع مريد وثروت ونيل بمقامات حكومتى پرداخته وعرصه از صاحبنظران متديّن وحكماء عارف وعرفاء حكيم وفقهاء راستين تهى ميگردد ، ولذا امر امامت يكى از برگزيده‌ترين أمور حاكمه در ابقاء ديانت پايدار الهى بوده والبتّه اين ائمّه كسى بجز معصومان پاك ودور از سهو وخطا نميباشند وگرنه هر نااهلى بدعوى امامت دست يازيده وچنانكه در تواريخ وسيرت وسان ائمّهء معصومين ملاحظه ميشود ؛ اين پاكترين پاكان وبرگزيده‌ترين برگزيدگان ؛ هميشه در طول عمر كوتاه خود ، گرفتار دعاوى باطلهء هر نابكارى بوده وعاقبت بهمين علّت مسموم وشهيد گرديده وبافتخار حضور عند اللّه ومنصب رفيع شهود حقّهء الهى نائل آمدند ؛ وگمان نميكنم هيچ صاحب عقلي بتواند منكر اين حقيقت گردد كه پس از رسول خدا ، محمّد مصطفى ، بايد خلفائي منصوب از خداوند تعالى ومنسوب برسول أو كه خاندان وحى وتوحيد ومعاد وتفكّر وانديشهء سدادند ، در أمر خلافة اللّه اظهار وجود وابراز نمود كند ؛ مگر اينكه طبق كريمهء تطهير ومباهله وآياتي ديگر ، در معصوميّت آنان ، حتّى در سهويّات وخطيّات ، كمترين شبهه وترديدى نباشد ، ونكتهء لطيفتر اينكه مهدى موعود ومصلح كلّ ونهايى كه داراى عظمت وكمال غائى بالمدّة وبالعدّة وبالشدّة در حدّ امكانيّت است ؛ تا قيام رستاخيز ، قائم بأمر اللّه بوده وبايد خود ، معصوم واز نسل پاك معصومين باشد ، وهر فعليّت وكمال ومعنويّت وجلالي كه هريك از ائمّه براي مدّت محدود عمر خود در ادارهء أمور مسلمانان داشته‌اند والبتّه جميع آنان در داشتن اين خصايص عين يكديگر بوده وترجيح وراجح ومرجوحى در ميان آن پاكان الهى نبوده ونيست ؛ در شخص مهدى قائم - صلوات اللّه